Kerstwens van Kim: applaus voor jezelf

Wat ik iedereen toewens is waar ik momenteel elke dag getuige van mag zijn. Als mijn zoontje van 17 maanden een puzzelstukje van zijn Nijntje-puzzel passend weet te leggen, springt hij op, roept hij “JA!” of “WOW!” en begint hij vol overtuiging voor zichzelf te klappen… voordat hij weer doorgaat met het volgende stukje zon of hond. Laten we allemaal wat meer voor onszelf applaudiseren in 2018! En dan juist voor de kleine stukjes.

Gek genoeg zit de echte groei misschien wel minder in de grote sprongen en meer in een aaneenschakeling van kleine positieve shifts.
Als ik terugkijk op 2017 kan ik me wel trots op mezelf voelen dat het me de eerste helft van het jaar gelukt is om het nieuwe moederschap te combineren met creatief directeur zijn én een HBO-opleiding tot Levenstherapeut/Healer/Coach. En ook dat ik ergens de moed heb weten te verzamelen diezelfde “goede, succesvolle baan” los te laten om de tweede helft van het jaar te beginnen met het opzetten van mijn eigen purpose-driven bedrijf… maar er is zoveel meer moois gebeurt en gegroeid.
Gek genoeg zit de echte groei misschien wel minder in de grote sprongen en meer in een aaneenschakeling van kleine positieve shifts. Wanneer ik op het punt sta uit te barsten tegen mijn vriend en een seconde voor dat moment weet in te zien dat het niet gaat over wat hij mij aandoet, maar welke pijn getriggerd wordt in mezelf. Well-done, me! Het moment dat ik in de supermarkt de chips voorbij loop en voor radijsjes kies (met zout, dat dan weer wel…). Wanneer ik in de sportschool netjes mijn baantjes ga zwemmen en mezelf inmiddels ook – ja, ook binnen alle drukte van die dag – 10 minuten sauna als beloning kan gunnen. En wanneer die zak chips wel ineens leeg is of het sportschool-abonnement weer meer dan een maand niet gebruikt, niet meteen in de zelfhaat schieten, maar met een scheutje compassie kijken: “ach, oeps, haha, ik deed het weer (niet)!”
Elke keer dat we onszelf een staande ovatie geven, geven we onze cellen een shot of joy.
Laten we ook eens goed kijken naar hoe wij, met name vrouwen lijkt het soms wel, in staat zijn onszelf onderuit te praten. Als we aan een presentatie beginnen, hoeven we niet tegen het publiek te verzuchten: “Sta ik hier met mijn rooie kop..” We mogen ook tegen onszelf zeggen: ‘Hoe zenuwachtig ik ook was, ik sta hier maar mooi wel. Dan maar met blosjes. JA! WOW!” Elke keer dat we onszelf een staande ovatie geven, geven we onze cellen een shot of joy. Elke keer dat we in staat zijn onszelf een applaus te geven, hoeven we niet die waardering en acceptatie buiten onszelf te gaan zoeken. Voel eens even wat voor vrijheid dat geeft. Elke keer dat we “Ja!” tegen onszelf zeggen, zeggen we dat ook tegen het leven en het Universum, dat als een Unicorn staat te trappelen om moois en glitters en geluk onze kant op te laten stromen. Dus laten we in 2018 de Meneer Kaktus in onszelf naar boven halen en elke keer keihard in stilte roepen: “Applaus voor mezelf!” Dat gun ik ons:
“A very Yes-sy Christmas and a Clappy New Year!”

Reageer

Navigate