Bang voor de natuur

Natuur. Ik kan er rust vinden. Maar ook heel veel onrust. Zo krijg ik kriebels van naaktslakken. Als kind ben ik ooit met blote voeten op zo’n rakker gaan staan. We zijn daarna nooit meer vrienden geworden. En neem nu Sjanie’s Sanseveria’s. Ik nam drie planten over van Sjanie. Op een avond sprak ik hardop uit dat ik ze er een beetje freaky uit vond zien. De volgende ochtend zag ik dat een van de stengels wortel had geschoten. Ik schrok. “It’s alive”, en dit is zijn antwoord.

Bird-bitch-fight

Afgelopen weekend belandden we in een ware bird-bitch-fight met Vlaamse Gaaien… We horen een schel gekrijs uit de tuin komen. Onze kater Ali (de stud van the hood, 8,5 kilo schoon aan de haak) wordt aangevallen door een Vlaamse Gaai. No shit! In een reflex maait hij de vogel uit de lucht. Een tweede vogel duikt acuut op onze andere kater Baba, de sissy van the hood. Die vraagt zich met verbaasde ogen af wat hij nou toch weer heeft gedaan? We proberen te overzien wat er allemaal gebeurt, maar snel wordt duidelijk dat een vogel het niet heeft gered. Ali komt in draf aanrennen, met de vangst in zijn bek. Als een ei zo blij brengt hij zijn trofee. Mijn manlief ruimt haar netjes op, maar daar blijft het niet bij…

Excuses namens Ali

Als een kamikaze piloot maakt de tweede Gaai snoekduiken met Ali als target. Ook wij zijn niet helemaal safe. Hitchkocks’ Birds is er niets bij. Hij is fokking pissed off. Ik begrijp het wel, zijn vrouwtje is niet meer. Terwijl ik hardop mijn excuses aanbied namens Ali – de buren denken vast dat ik aan de crack zit – is het BAM, weer raak. Ali heeft ook hem te pakken. We proberen ons er nog tegenaan te bemoeien, maar Ali rent weg met zijn tweede prooi en brengt hem even later terug. Hij leeft nog!

Verdacht pakketje

Tijdens alle commotie hoor ik nog meer gekrijs. Dit keer komt het uit de babyfoon. Onze peuter is wakker en kermt. Haar bed lijkt een waterbed. Ze heeft koorts. 39.5 graden. Ik neem haar mee naar de bank en ze wordt weer rustig. Een verdieping lager hoor ik mijn vent door het huis lopen met de licht gehavende en fel protesterende Gaai. De Gaai doet zijn bijnaam schreeuwekster eer aan. Hij krijst. Het kind schrikt en krijst. En ik krijs van binnen. Ik raak oververhit van deze situatie. Dit is een typisch gevalletje ‘die vrouw met die zweetsnor’.

0900-help

Met huilend kind op schoot besluit ik de dierenambulance te bellen. Ze komen niet voor een vogel in de avond. Blijkbaar staan die toch erg laag in de pikorde, terwijl we toch echt net gelezen hebben dat het een beschermd diersoort is… Morgenochtend om half negen, dan kan ik weer bellen, als hij nog leeft.

Mijn vent zet de vogel in een laag doosje in het park bij de boom. Als hij het overleeft, kan hij eruit. Zo niet, dan is dit zijn laatste rustplaats. Later ga ik nog even kijken hoe het met de Gaai gaat. Ik zie het doosje staan in het park, maar eerlijk gezegd ziet het er meer uit als een verdacht pakketje. Het lijkt me verstandig om het doosje te verplaatsen, voordat alle speciale eenheden uitrukken en we helikopters boven het park hebben hangen. Ik buig naar het doosje om ‘m te pakken en ik hoor dat de Gaai druk, druk, druk aan het doen is. Ik zeg tegen mezelf “Ik kan dit, ik kan dit, ik kan dit.” Ik kan dit niet. “Lieeeeeeeef?”

Huisarrest

De volgende ochtend roept mijn vent dat de vogel het niet gered heeft. Ik vind het zielig voor de Vlaamse Gaaien. Google stelt me ietwat gerust, want ik begrijp dat het ook wel een soort van teringlijertjes zijn, in het bijzonder tijdens de broedperiode en als de kleintjes gaan uitvliegen. Ze vallen dieren en mensen bewust aan. En ze halen eieren uit nesten van andere vogels. Dus we besluiten maar dat het lot van de twee Gaaien een typisch gevalletje is van vogelkarma.

Later die dag begint het hele verhaal weer opnieuw. Ali heeft nummer drie te pakken. Ik word er moedeloos van. De katten krijgen huisarrest, dus het wordt weer even rustig op het natuurfront.

Diepe rouw

Als ik de dag erop beneden kom, zie ik dat mijn drie dagen jonge plant in diepe rouw is. Hij hangt erbij alsof hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Tuurlijk…

Dan stap ik de deur uit en zie ik dat mijn auto niet een beetje, maar echt compleet is ondergescheten. Alsof we vliegende koeien in de straat hebben. Maar ik weet wel beter. Het zijn vast de Gaaien-maten geweest, die zo willen zeggen: “Ik schijt op jou.”

Als ik een vriendin het verhaal vertel, zegt ze grappend: “Tess, dit kan jouw leven toch niet zijn?”

Toch wel.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Reageer

Navigate