Interview: Janneke laat huis en haard achter en lift de zee over

Janneke Dijkhuis (32) zegde al haar zekerheden op om het ultieme gevoel van vrijheid te ervaren. Ze zeilde de Indische oceaan over en reist nu over heel de wereld als digitale nomade.

Ik wil het gevoel hebben dat ik lééf.

Janneke: “Ik denk dat veel mensen zouden zeggen dat ik een droombaan had – en zo voelde het voor mij lange tijd ook. Ik woonde al drie jaar op Bali en stelde reizen samen voor grote touroperators. Ik bezocht bestemmingen in heel Zuid-Oost Azië om te zien of ze interessant zouden kunnen zijn voor toeristen. Een goede baan met dito inkomen, ik had niets te klagen. Toch voelde ik me geprogrammeerd, net als eerder in Nederland, waar ik ook in de reisbranche werkte. Alsof anderen bepaalden hoe mijn dagen, mijn leven, eruitzag. Het begon te knagen. Ik wíl helemaal geen toeristen naar weer een nieuw onontdekt plekje op Bali sturen om die te verpesten, dacht ik.

Toen ik eenmaal naar mijn ouders de wens had uitgesproken om zes maanden lang alleen maar te reizen, werd ik ineens heel onrustig. Ik wilde mijn baan opzeggen, en wel meteen. Dus dat is wat ik deed. Een concreet plan over wat ik dan precies zou gaan doen, had ik nog niet. Een vriendin van mij had de Atlantische oceaan al twee keer over gelift, en dat idee had een zaadje geplant in mijn hoofd. Ik had me altijd al heerlijk gevoeld op het water. In de ochtend voor het werk SUP’te ik regelmatig (staand op een surfplank peddelen, red.) en in het weekend deed ik aan golfsurfen. Op het water voel ik me gelukkig, één met de natuur. Bizar snel, al binnen drie dagen, vond ik iemand die een bemanningslid zocht voor een zeiltocht over de Indische oceaan, van Maleisië naar Zuid-Afrika. Ik had nog nooit gezeild, maar ik leerde heel snel.”

Zelfs op het mooie Bali voelde ik me geprogrammeerd.

Dit is het

“Het moment dat we na twaalf dagen op de oceaan een klein eilandje binnen voeren, was magisch. Er zwommen dolfijnen naast onze boot mee, het eilandje was zo mooi. Het gevoel dat ik toen had, was onbeschrijfelijk. Geluk, overwinning. Ik had al mijn zekerheden opgegeven om dit te kunnen ervaren. Dit is het, dacht ik. Dit is de ultieme vrijheid. Nooit meer ga ik terug naar een kantoorbaan, besloot ik op dat moment. Natuurlijk heb ik ook rotmomenten op zee gehad. Ik ben ongelofelijk zeeziek geweest. Twee dagen lang kon ik alleen maar op bed in de kajuit liggen, helemaal ellendig. Waarom wilde ik dit ook alweer, heb ik toen wel gedacht. Maar dat gevoel ging snel weer weg. Ik kan gelukkig goed relativeren, ik weet dat een rotgevoel altijd tijdelijk is. Een euforisch gevoel ook, maar daarom kan ik er juíst extra van genieten.”

Ik werk in ruil voor onderdak en maaltijden.

Interview Janneke Dijkhuis - Unicorns United

Blenden in het dagelijks leven

“Op dit moment reis ik over de wereld. Na mijn bootreis, die vijf maanden duurde, ben ik op Mallorca, in Engeland, in Oostenrijk, Zuid-Afrika en Lanzarote geweest. Tussendoor heb ik ook nog een paar maanden in Nederland gewoond. Momenteel zit ik op Fuerteventura, één van de Canarische eilanden. Ik werk in een hostel in ruil voor onderdak en maaltijden. Daarnaast werk ik als virtual assistant voor bedrijven. Zo onderhoud ik het klantcontact en doe ik voorraadbeheer en inkoop voor de webshop voor hen. Allemaal online natuurlijk. Het voelt niet als werk, ik bepaal zelf wanneer ik een paar uur achter mijn laptop kruip. Verder surf ik, doe ik aan yoga en probeer ik veel van het eiland te zien. Maar mijn doel is niet om zo veel mogelijk te zien, ik wil geen toerist zijn, maar blenden in het dagelijkse leven. Om zo echt de ziel van een bestemming te ervaren.”

Een hypotheek? Zo’n slaaf wil ik echt niet worden.

Geen huisje-boompje-beestje

“Ik heb geen relatie. Sommige mensen beweren dat dat ook niet kan met mijn levensstijl, maar dat weiger ik te geloven. Ik vertrouw erop dat ik op het juiste moment de juiste persoon tegenkom. Er moet iemand zijn die net zo in het leven staat als ik. Nee, daar voel ik geen druk bij, om voor een bepaalde leeftijd man, huis en kind te hebben. Een hypotheek? Brrr, zo’n slaaf wil ik echt niet worden. En van rammelende eierstokken heb ik ook al geen last. Ik vraag me ook steeds vaker af of ik zelf een kind op de wereld wil zetten, adopteren lijkt me een beter idee.

Veel van mijn Nederlandse vrienden hebben wel een huisje-boompje-beestje-leven. Zij zouden niet met mij willen ruilen, maar vinden het wel gaaf wat ik doe. Mijn ouders steunen me gelukkig ook in mijn keuzes, al zouden ze het stiekem wel fijn vinden als ik om de hoek zou wonen. Zij zijn de enigen waar ik me weleens zorgen over maak. Ze worden ouder, mijn moeder is ziek, ze heeft MS en is daardoor blind. Daarom heb ik besloten om ongeveer twee keer per jaar naar Nederland te komen. Maar hoe dat in de toekomst moet, als ze echt hulpbehoevend worden, daar pieker ik weleens over. Heimwee heb ik nooit, ik doe ook niet dramatisch over een afscheid. Ik heb inmiddels vrienden over de hele wereld, dat maakt het reizen alleen maar leuker en mijn leven rijker.”

Ik wil geen toerist zijn, ik wil de ziel van een bestemming ontdekken.

In de reismodus

“Ik had nooit het idee dat ik op zoek was naar ultieme vrijheid, maar toen ik het daadwerkelijk had ervaren, klopte ineens álles. Dit is wat ik zocht. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu. Ik wil ervaren, echt léven. En dat voel ik als ik reis. Ik kan me voorstellen dat ik later een paar vaste plekken op de wereld heb waar ik naar terugkeer, maar voorlopig ben ik in de reismodus. In januari ga ik weer een oceaan over zeilen, dit keer de Atlantische. Ik ga met een Amerikaans gezin mee als bemanningslid. In ongeveer drie weken zullen we richting de Caribbean varen. Waar ik daarna heen ga, weet ik nog niet. Centraal Amerika zou ik graag willen ontdekken. Maar ik zie het wel. Zolang ik op mijn intuïtie vertrouw, komt het goed, weet ik inmiddels.”

Meer weten over Janneke? Neem eens een kijkje op haar website!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Reageer

Navigate