Ja ik wil, deze jurk | De trouwjurken van de unicorns

Aan het einde van deze maand waarin we de liefde volop vieren, laten we je zien in welke jurk wij getrouwd zijn, zouden willen trouwen (maar ook deze maand niet gevraagd zijn) of niet gaan trouwen maar wel van de man en de jurk houden. We said/say yes to this dress…

Anouk says yes to this dress…

Goh…ik in een bruidsjurk. Daar heb ik nog nooit aan gedacht. Toen vroeger al mijn peuterklasgenootjes brandweer, juf of zuster wilden worden, was mijn toekomstdroom met de hond trouwen. En ja, daar heb je geen smetteloos witte, romantische jurk voor nodig. Toen we de hond jaren later in moesten laten slapen, was ik nog niet op een huwbare leeftijd en heb ik eigenlijk nooit meer iets met trouwen gehad. Maar dat komt misschien ook omdat ik nooit iets met de ware menselijke man heb gehad.

Nu ik een verplicht rondje door de Pinterest-bruidscollectie maak, schieten de vlekken in mijn nek van de terreur aan tierelantijnen en overdosis opsmuk. Aangekomen in de vintage-hoek, kan ik al iets meer ontspannen en als ik de verplichte ‘tot de enkels’-gewaden opzij schuif, komt daar toch langzaamaan een droom naar het altaar in zicht.

Een tutu natuurlijk! Het wordt een ballerinabruiloft, want ik hou van tutu’s. Ik ga er voor het gemak vanuit dat deze jurk van Candy Anthony het totaalplaatje is en de tutu in het echt niet verandert in een lange enkelverstopper met slagroomtaarteffect. Laagjes, stippen, blote benen en als afsluiter een paar vintage hakken in een knalkleur. Ja!

Polkadot wedding dress Anouk - Unicorns United
Beeld: Whimsical wonderland weddings

Tessa says yes to this dress…

Goh…ik in een bruidsjurk. Ik heb daar wel eens aan gedacht. Ik ben niet het type groot romantisch huwelijk, sterker nog: ik weet niet eens wat ik precies van het huwelijk vind. Het huwelijk van anderen: superleuk! Zet mij maar op de dansvloer en ik zwengel het feestje wel aan. Maar zelf trouwen?

Wat ik wel weet is dat ik het fantastisch zou vinden om een dag een lampje op de liefde te zetten. Een Well-Hello-Misses, ja-ik-ben-weer-tien-kilo-afgevallen, dazzling dress te dragen. Terwijl we samen met de lieverds uit ons leven bourgondisch buiten lunchen bij Parquit in Rotterdam, ons de bubbels zuipen aan champagne en dat ik mijn bhnld jurk, gespot bij Anthropologie (die al lang en breed uit de collectie is) nog mooier vind nadat onze peuter ‘m besmeurd heeft met haar red velvet cake handjes.

Echter, toen we voor de keuze stonden voor een huwelijk, geregistreerd partnerschap of samenlevingscontract hebben we ons laten adviseren door een notaris. Uitkomst: samenlevingsovereenkomst. Hoe romantisch is dat! Of we ook nog even de testamenten wilden ondertekenen en als we dan toch bezig waren: wie wijzen we aan als voogd voor als we er niet meer zijn? Slik. Daar was ‘ie weer: de zweetsnor. De romantiek leek ver te zoeken. Maar niets is minder waar: de romantiek is altijd dichtbij. Ze zit naast me, met haar handjes in de pot Nutella te graaien. Mijn grootste ‘ja ik wil’, heb ik ruim 3 jaar geleden al gegeven. Zij is het lampje. Zij is liefde.

Bhnld / Anthropologie weddings dress lace boho - Unicorns United
Beeld: Anthropologie

Esther said yes to this dress…

Goh… ik in een bruidsjurk. Wie had dat gedacht? Het was een soort running gag geworden, waarbij ik altijd riep, ‘als ik voor mijn dertigste niet gevraagd wordt, hoeft het niet meer hoor’. En hij antwoordde steevast ‘Mooi, dat scheelt weer!’ Mijn dertigste verjaardag werd goed gevierd. En ging voorbij. Zónder aanzoek. Die kwam één week later. En natuurlijk zei ik, JA.

We wilden een ongedwongen feestje. Niet te veel traditioneel gedoe. Niet te veel mensen. En vooral tijd voor elkaar, lekker eten en voetjes van de vloer. Ik zag mezelf niet in een witte trouwjurk met alles erop en eraan. Dus ik ging met mijn moeder op zoek naar een ‘gewone’ dazzling party dress.

En we zochten. En zochten. En zochten… Een ding wist ik tenminste zeker. Ik wilde geen trouw-trouwjurk. Dus we zochten nog even verder. Maar, te normaal, te bloot, te kort, te lang. Véél te klein. Te roze. Te duur. Oké, oké, we gaan wel even kijken in zo’n echte trouwwinkel. Heel even dan. Want dat is toch niets voor mij. Of ik misschien toch even wat wilde aantrekken? Gewoon voor het gevoel? Zucht. Oké, dan wist ik tenminste echt zeker, dat ik dát niet wilde.

En toen gebeurde het. Daar stond ik. In een trouw-trouwjurk. Wit, lang, met een sleepje, het bovenlijfje afgezet met roosjes. Alles wat ik niet wilde. Maar ik voelde het op dat moment in al mijn vezels. IK GA TROUWEN. Met mijn lief. En dat ga ik doen in déze jurk.

De jurk waarin ik JA zei en de jurk waarin ik voor het laatst in de armen van mijn vader over de dansvloer zwierde. De aller-, allermooiste jurk die er is. De trouwjurk van Esther - Unicorns UnitedEn jij? Wat voor soort jurk had jij / wil jij? En van welk merk? We zijn heel benieuwd! Laat je het ons hieronder weten?

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Reageer

Navigate