Van kantoorbaan naar prachtige slow design boetiek

Een wilde bos lange bruine krullen, flinke blossen op de wangen en een gezellig pretlach. Esther Blankers rocks the world.

Esther - Pantoufle - Unicorns UnitedDat deed ze altijd al, maar twee jaar geleden heeft ze het roer drastisch omgegooid. Ze besloot de magie van het leven naar eigen hand te zetten. Met een dikke dosis lef koos ze voor wat ze het allerliefste wilde. Het resultaat: een goedlopende winkel in ‘slow design for daily life’ die zichzelf steeds meer op de kaart zet.

Ik spreek Esther in de lunchzaak naast haar winkel Pantoufle. Want veel mensen hebben dromen, maar wij willen natuurlijk weten waar zij de moed vandaan haalde om door te zetten. En ook vooral zo dicht bij zichzelf te blijven. Vriendin Vanessa past ondertussen even op de winkel.

 

In de tijd dat mensen krampachtig vasthouden aan een vast contract laat jij alle zekerheden los. Hoe kom je tot die stoere beslissing?

“Sinds ik moeder ben geworden vind ik het belangrijk nog kritischer met mijn tijd om te gaan. Als ik even niet voor mijn kleintje zorg, dan ben ik het aan mezelf en aan hem verplicht iets te doen waar ik heel gelukkig van word. Daarom wilde ik iets doen waar ik duizend procent achter sta, wat heel goed bij me past. Dat was ik wel kwijtgeraakt bij het communicatiebureau waar ik al tien jaar werkte. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat dat niet de kant op ging die bij mij hoorde.”

Als ik even niet voor mijn kleintje zorg, dan ben ik het aan mezelf en aan hem verplicht iets te doen waar ik heel gelukkig van word.

Een andere baan in de reclame zoeken is dan toch veel makkelijker?

“Al tien jaar lang kriebelde interieur en design, maar ik wist niet precies hoe ik het moest plaatsen. Mijn vriend vroeg toen aan me: wat wil je nou echt? Hij vond dat ik nooit echt de tijd nam om daarbij stil te staan. Dat heeft geholpen bij het opzeggen van mijn baan. Ik wist wel ongeveer in welke hoek ik moest zoeken, maar dat het een winkel zou worden wist ik van tevoren niet.”

En toen zat je thuis zonder plan.

“Als je aan het werk bent, zit je in de waan van alledag met allemaal opdrachten en deadlines. Dan heb je niet je hoofd vrij. Voor het eerst in jaren kon ik vrij nadenken over wat echt bij me past.”

Van niks naar jaloersmakend leuk. Hoe ben je begonnen?

“Ik heb dit op dezelfde manier aangepakt als hoe ik voor een klant werkte. Dus een strategisch plan ontwikkelen en op basis daarvan een plan van aanpak maken. Ik heb me niet af laten remmen door wat wel of niet zou kunnen. Ik ben gewoon gaan denken over wat het beste bij me zou passen en waar ik het gelukkigst van zou worden en dat heb ik onder elkaar gezet. ‘Iets met interieur’, wat betekent dat dan? Hoe ziet het eruit? Is het een fysieke plek of online? Is het advies geven of zijn het producten?

Toen kreeg ik al snel het idee dat het een winkel zou worden. Een plek waar je dingen kan laten zien. Dit idee heb ik twee weken voor me gehouden om het te laten bezinken. Toen sprak ik het uit en bleken veel mensen dat bij me te vinden passen. Het verbaasde niemand. Zelf had ik het helemaal niet verwacht, maar anderen blijkbaar wel.”

Maar toen moesten er nog veel stappen worden gezet?

“Ineens had ik best veel ideeën die ik bij elkaar kon gieten en werd het eigenlijk concreet. Een plek in Rotterdam is echt het uitgangspunt geweest en de winkel die ik voor ogen had, was er nog niet. Ik wilde iets positiefs toevoegen aan het centrum van de stad. Het moest een plek worden met iets bijzonders. Ik vind het vooral leuk om veel contact met mensen te hebben en dat mensen naar je toe kunnen komen. Spullen laten zien die ze nog niet kennen. Zo werd alles vrij snel concreet. Het moest eruit, al wist ik dat eerst zelf nog niet. Ik heb ook met andere ondernemers gesproken om te vragen: hoe hebben jullie dat gedaan? Stapje voor stapje werd het steeds minder ondenkbaar dat ik de stap ging nemen.”

En het echte knopen-doorhak-moment?

“Ik wist dat ik het echt, echt, echt wilde en dat het misschien ook weleens zou gaan lukken toen ik hier door de straat fietste en het pandje te huur zag staan. Toen dacht ik: o mijn god, help! Ik wilde graag op ‘de pannenkoek’, omdat het lekker bruisend is met veel kleine winkels. Het pandje klopte helemaal, niet te groot, leuke ondernemers om me heen. Ik voelde dat het ging gebeuren. Ik zag mezelf daar de plek maken die ik in gedachten had. Blijkbaar was het gevoel daarvoor nog niet zo groot geweest.”

En toen ging je los?

“Ik kreeg er ook zoveel energie van. Ik wilde het ook niet meer loslaten. Ik heb toen dagen, weken geschreven aan het plan. Net zolang tot het helemaal klopte. Nu sta ik er. ‘s Ochtends doe ik de deur open en denk: o, dit is van mij. Heel gek allemaal.

Het is natuurlijk een niche, dus dat is spannend. Je richt je op een kleine groep mensen. Bepaalde mensen die een idee hebben over het kopen van interieur(accessoires). Maar ik heb echt geprobeerd trouw te blijven aan mijn plan. Het is de 3D-versie geworden. En dat voelt niet meer als werk… dit is gewoon een verlengstuk van wie ik ben, waar ik blij van word, wat ik belangrijk vind en dat is gewoon heel leuk.”

‘s Ochtends doe ik de deur open en denk: o, dit is van mij.

Loop je al naast je schoenen?

“Ik ben er wel trots op dat ik heb doorgezet, dat ik niet ben afgehaakt. Ik hou wel van zekerheden en dat alles goed geregeld is. Nu ben ik zo in het diepe gesprongen. Daar ben ik wel trots op. Een beetje dan, hè?”

Wat als je in een glazen bol kon kijken?

“Ik wil vast blijven houden aan het concept. Pantoufle verkoopt unieke producten van natuurlijke materialen waar je steeds opnieuw blij van wordt en die jaren en jaren meegaan. De producten zijn door de beste ontwerpers wereldwijd met liefde gemaakt.

Het liefst ga ik ook meer meubelmerken vertegenwoordigen en groeit de winkel naar complete inrichtingen. Accessoires blijven wel altijd heel belangrijk. Ook wil ik meer onder eigen label verkopen en online hetzelfde gevoel neerzetten. Uiteindelijk wil ik ook mensen adviseren bij het inrichten van hun huis, bedrijfspand of winkel.”

Pantoufle is toch de kangoeroe uit de film Chocolat?

“De naam is een knipoog, want het huiselijke past heel erg bij het concept. Maar goed, ‘pantoffel’ klinkt gewoon niet heel erg gezellig in het Nederlands. In het Frans klinkt het een stuk beter en ik verkoop veel Franse spullen. Mijn tweede gedachte was toen inderdaad aan de imaginary kangoeroe van de dochter uit Chocolat. Dat vond ik in die tijd zo’n aandoenlijke naam, die is me altijd bijgebleven. Dus dacht ik: als dat mijn associatie is, hebben meer mensen dat waarschijnlijk en dan is het goed. Het klopt gewoon.”

Terwijl we het interview afsluiten, check ik stiekem of Esther zelf geen prijskaartje aan zich heeft hangen. Haar betoverende enthousiasme wil ik mee naar huis nemen en ik wil de hele dag met haar lachen en kletsen. Ze is sterk, professioneel, open en heeft goede mensen om haar heen. Ik denk dat de meeste mensen wel een beetje meer Esther willen zijn of hebben.

Een bezoekje aan de winkel is absoluut de moeite waard. Binnen een mum van tijd ben je hebberig. En, heel belangrijk, geïnspireerd: ineens ga je op zoek naar de imaginary kangoeroe in jezelf.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Reageer

Navigate